To poboczna, choć szczerze uwielbiana przez nas działalność – momenty, w których wszystko może się wydarzyć, a świat filmu i gier staje się miejscem prawdziwego przeżywania. Larpy, ze względu na ich potencjał twórczy i nieprzewidywalność, traktujemy trochę jak żywioł. Z jednej strony, to dla nas fun w najczystszej postaci. Z drugiej – spore wyzwanie organizacyjne, angażujące mnóstwo zasobów i pochłaniające godziny pracy kreatywnej.
Na naszym pokładzie mamy aktorów, z którymi współpracujemy przy naszych wydarzeniach i zgrany zespół organizatorski: za nami trzy edycje larpa dla młodzieży (w klimacie polityczno-fantastycznym) i jeden nocny larp post-apo, po którym długo nie mogliśmy wrócić do rzeczywistości i w ciemności odwracaliśmy się w obawie przed zombiakami.
Robimy to, bo kochamy poznawać i zrzeszać wkręconych ludzi, tworzyć kostiumy i wzbudzać prawdziwe emocje. Więc może chcesz przepaść w tym razem z nami?

Budzisz się rano, włączasz telewizor. Standardowy od paru tygodni komunikat: „pozostań w domu”. Zawiązujesz szlafrok, klikasz ekspres do kawy. Trochę brudny. Podstawiasz kubek z wczorajszej, późnowieczornej kawy, bo twój zegar biologiczny rozpadł się na kawałki się przez pracę z domu. Patrzysz przez okno, ziewając przeciągle. Przecierasz oczy, marszczysz brwi. Serce zaczyna bić trochę szybciej. Przybliżasz się do szyby.
Dlaczego ktoś biegnie?
Przez chodnik rozlewa się kałuża krwi, a spod kół samochodu wywleka się coś, co nie miałoby prawa poruszać się z takimi obrażeniami, będąc tylko człowiekiem.
Brak sieci.
Potem wszystko przyspieszyło. Ciągła ucieczka. Samotność. Silny instynkt przetrwania, który wciąż trzyma Cię na nogach. Tułasz się od jednej osady ocalałych do kolejnej. Smród śmierci. Ciągła rozpacz, głód, kruche relacje.
Aż w końcu nastaje Świt. Nadzieja na ostoję.